1. Inglorious Basterds
2. Slumdog Millionaire3. Up
4. De Helaasheid der Dingen
5. (500) Days of Summer
6. Coraline
7. District 9
8. Valkyrie
9. Das Weisse Band
10. Los Abrazos Rotos
Film Top Tien 2009, samengesteld door onze luisteraars
3. Up
4. De Helaasheid der Dingen
5. (500) Days of Summer
6. Coraline
7. District 9
8. Valkyrie
9. Das Weisse Band
10. Los Abrazos Rotos
Nieuwe Films [Week van 27 januari tot 2 februari]
KINEPOLIS
In: Did You Hear About the Morgans? , The Road
Uit: Millennium 2, Mr. Nobody
In Kinepolis Leuven moeten Millennium 2 en helaas ook Mr. Nobody plaats maken voor Did You Hear About the Morgans? en The Road.
Did You Hear About the Morgans? vormt de derde samenwerking tussen leading man Hugh Grant, de eeuwige Engelsman in bioscoopland, en regisseur Marc Lawrence, na Two Weeks Notice (2002) en Music and Lyrics (2007). Deze keer geen Sandra Bullock of Drew Barrymore aan de zijde van Grant, maar wel Sex and the City-ster Sarah Jessica Parker. Moeten we nog vermelden dat het andermaal om een romantische komedie gaat?
The Road is de langverwachte verfilming van Cormac McCarthy's gelijknamige roman, in 2007 bekroond met een Pulitzerprijs voor literatuur. Viggo Mortensen speelt een man die samen met zijn zoontje een post-apocalyptisch Amerika doorkruist. Benieuwd of de maker van de Australische western The Proposition (2005) erin geslaagd is McCarthy's gruwelijk mooie verhaal te vertalen naar het grote scherm.
Spelen verder nog in Kinepolis Leuven: Alvin en de Chipmunks 2, Avatar (3D), Dossier K, Het regent gehaktballen (3D), Plop en de Kabouterbaby, Sherlock Holmes, The Men who stare at goats en Up in the air.
CINEMA ZED
In Cinema Zed één recente release deze week: Afterschool, over de tiener Robert die per toeval de gruwelijke doodstrijd van een populaire tweeling op video vastlegt en van school de opdracht krijgt een film te maken als hommage aan de meisjes. Deze vernieuwende film over de YouTube-generatie speelt op woensdag en vrijdag, en tijdens het hele weekend.
Voor de kinderen en zij die zich nog eens vijf willen voelen, is er de parel Ponyo on the Cliff by the Sea op woensdag en zondag, telkens om drie uur.
De filmklassieker is deze keer Akira Kurosawa's Rashômon, een verhaal in het rumoerige Japan van de 11e eeuw waarbij heden en verleden door elkaar lopen. Dit meesterwerk was direct verantwoordelijk voor het invoeren van de categorie 'Beste buitenlandse film' bij de Oscars.
In de reeks gewijd aan de poëtische cinema van de (van oorsprong) Leuvens cineasten Peter Brosens en Jessica Woodworth staat donderdag, zaterdag en maandag Khadak op het programma. Brosens en Woodworth nemen ons mee naar de sprookjesachtige wereld van de Mongoolse nomaden, een wereld die plots hard in aanraking komt met de 'vooruitgang'.
De Britse komiek Ricky Gervais voert ons dan weer mee naar een wereld waarin niemand liegt in de onuitgegeven komedie The Invention of Lying, die speelt op donderdag, vrijdag, zondag en maandag.
En last but not least: op dinsdag 2 februari is er 's avonds in Cinema Zed een interview met niemand minder dan de gebroeders Dardenne naar aanleiding van het eredoctoraat dat hen die dag door de K.U.Leuven zal worden verleend. Toegang is gratis, maar inschrijven is wel verplicht (de link is te vinden op de website van Zed). Na het interview volgt de allerlaatste vertoning van het sociaal geëngageerde en indringende Le silence de Lorna.
Recensie: Sherlock Holmes
Sherlock Holmes heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. De wereldbekende Britse detective met onafscheidelijke pijp uit de verhalen van Sir Arthur Conan Doyle, die op zijn avonturen wordt bijgestaan door de wat sullige dokter Watson, zijn trouwe kompaan is al sinds zijn ontstaan einde 19e eeuw een succesnummer . Blijkbaar is Holmes nog steeds een inspirerend onderwerp voor filmmakers. Na verschijningen in meer dan 200 films, kan men zich de vraag stellen of Sherlock Holmes wel aan een nieuwe verfilming toe was.. Guy Ritchie, die vooral indruk heeft gemaakt met Lock stock and two smoking barrels, ging de uitdaging aan. In navolging van Lock, stock, .. - de film die de doorbraak betekende voor Ritchie- bleef hij wat hangen in hetzelfde genre: macho gangsterkomedies met ingewikkelde verhaallijnen in zijn typische coole, gespierde stijl. Zowel Snatch als Revolver horen in dat rijtje thuis, behalve dat ze niet meer het verfrissende niveau halen van Lock, stock.. Na een reeks flops werd het dus tijd dat Ritchie het over een andere boeg gooide. Ritchie, soms wel eens de Britse Tarantino genoemd, zou je niet meteen koppelen aan een zoveelste verfilming van Sherlock Holmes, een klassieker uit de Britse romangeschiedenis, maar het resultaat mag er zijn. Wat je zeker niet moet verwachten is een typische Britse detective-film, vergeet Hercules Poirot of miss Marple. Sherlock Holmes is integendeel een rasechte blockbuster geworden. Guy Ritchie heeft Sherlock Holmes grondig onder handen genomen om een hedendaagse actieheld uit het stof tevoorschijn te toveren. De film bulkt van de gespierde gevechtsscènes: Sherlock Holmes die met een hoogst indrukwekkende blote bast en vuist zijn tegenstander zes maanden ziekenkas inbokst, het is eens wat anders dan tea-time en vegrootglazen. Vanzelfsprekend ontbreken ook de onontbeerlijke special-effects niet, die soms misschien een beetje overdreven ogen, maar wie kijkt daar in deze tijden van Avatar en consoorten nog van op? Ondanks de duur van de film (meer dan twee uur), blijft het gevreesde moment waarop de film langdradig wordt, uit. Het wat mager uitvallende verhaal is vatbaar voor kritiek, maar wegens een ondergeschikte rol, kan het al bij al de pret niet bederven. De film boeit van het begin tot het einde door het hoge tempo: de gestileerde gevechtsscènes en weelderige buskruitexplosies wisselen af met de nodige droge one-liners en demonstraties van Holmes’ geniale invallen en onderzoekstechnieken. Belangrijke meerwaarde van de film zijn de puike acteerprestaties van de twee hoofdrolspelers. Robert Downey Jr. zet op indrukwekkende wijze een excentrieke Sherlock Homes neer. Ondanks zijn haast bovenmenselijke intelligentie en waarnemingsvermogen, blijft de held toch herkenbaar door typische menselijke trekjes. Jude Law vormt als dokter Watson de perfecte tegenpool. De nuchtere en meer wereldse Watson, doch lang niet zo geniaal als Holmes himself, zorgt voor het nodige weerwerk. Zonder dit olijke duo zou deze film een stuk minder interessant geweest zijn. Nog te vermelden waard zijn de schitterende filmmuziek van Hans Zimmer en de prachtige decors die de sfeer van het Victoriaanse Londen op een gepolijste wijze weergeven, perfect passend in Ritchies moderne interpretatie van Sherlock Holmes. Guy Ritchies’ Sherlock Holmes is dus als het ware een moderne actieheld geworden die tussen de bomexplosies en gevechtsscènes door, met de nodige dosis humor en romantiek een oplossing voor het mysterie bedenkt en en passant de slechterik in de kraag vat. De klassieke ingrediënten voor een geslaagde actiefilm zijn allen aanwezig, wat van deze film een aanrader in zijn genre maakt. Merk op dat Holmes’ ultieme aartsvijand professor Moriarty in deze film nauwelijks aan bod komt. Een opvolger is gegarandeerd, het succes daarvan eerder twijfelachtig.
Door Sofie De Vry
Nieuwe films (week van 20 tot 26 januari 2010)
KINEPOLIS
In: Millenium 2, Up in the air
Uit: Blur: no distance left to run, Invictus, It’s complicated
Vanaf deze week zijn er in de zalen van Kinepolis twee nieuwe films te zien: Millenium 2 en Up in the Air.
U moet al van een andere planeet komen als u nog niet van de Millenium-gekte hebt gehoord. Het uit Zweden afkomstige Millenium 2 is de verfilming van ‘De vrouw die met vuur speelde’, de tweede roman uit de razend populaire trilogie van Stieg Larson. Millenium 1 kreeg positieve kritieken en werd niet enkel door de die hard fans gesmaakt. Voor de opvolger Millenium 2, werd er van regisseur geswitched (Daniel Alfredson vervangt Niels Arden Oplev), maar de film werd in Zweden minder goed onthaald. Dit wordt vanzelfsprekend door ons hoogstpersoonlijk uitgeplozen. De recensie mag u volgende week bij Camera Obscura verwachten!
Verder is er Up in the air van Jason Reitman met Georg Clooney in de hoofdrol. Deze regisseur kennen we van Juno, een luchtige film over tienerzwangerschappen en Thank you for smoking. Up in the air wordt alvast getipt als oscarfavoriet. Het betreft hier een tragikomedie over crisismanagers die tot inkeer komen en het verzamelen van airmiles...
Beide films zijn dagelijks te zien in Kinepolis Leuven op alle uren, Millenium 2 enkel ’s avonds.
Verder kan je in Kinepolis Leuven nog steeds terecht voor: Sherlock holmes, Avatar, Mr. Nobody, The men who stare at goats, Het regent gehaktballen, Alvin and the chipmunks 2, Dossier K, Plop en de Kabouterbaby. Voor uren, check de Kinepolis-site.
Zometeen mag je in deze Camera Obscura de recensies verwachten van Mr. Nobody, Men who stare at goats en Invictus. Volgende week, zoal beloofd, komt die van Millenium 2 eraan.
CINEMA ZED
Recente releases: Vanaf deze speelt Das weisse band van Michael Haneke (donderdag, vrijdag, zondag, maandag en dinsdag), een schitterende film die de Gouden Palm 2009 wegkaapte. Verder nog te zien deze week in Cinema Zed: Les folles aventures de Simon Konianski en De laatste dagen van Emma Blank.
Filmklassieker: Gone with the wind (Victor Fleming; 1939) het net geen vier uur durende historische epos met de legendarische Scarlett O’ Hara en Rhett Buttler (Vivian Leigh en Clark Gable) als wispelturig liefdesstel.
Documentaire: The cove van Loui Psihoyos, over het leed van dolfijnen in gevangenschap en de daarbij horende onfrisse praktijken als dolfijnenhandel en -moorden.
Kinderanimatie: Ponyo on the cliff of the sea (vanaf 7 jaar).
Het heilige land: The band’s visit.
Recensie: Avatar
Met een marketingbudget van maar liefst 150 miljoen dollar (105 miljoen euro) voor één van de duurste films ooit gemaakt – volgens sommige bronnen zelfs dé duurste – moet je wel onder een kanjer van een steen leven om nog niet van Avatar gehoord te hebben. Regisseur, producer, schrijver en monteur James Cameron toonde zich een door de wol geverfde marktkramer en bewoog hemel en aarde om ons z'n nieuwste film te verkopen, samen met de geschiedenis erachter. Al sinds de seventies wilde Cameron het verhaal van Avatar vertellen, geïnspireerd door Star Wars, maar het duurde nog tientallen jaren eer de technologie zijn ambities kon evenaren. Zo diende z'n 'team' een nieuw soort (digitale) camera te ontwikkelen en de manier te verfijnen waarop acteurs vastgelegd worden in een virtuele wereld (de zogenaamde performance capture-techniek)... “the most complicated stuff anyone's ever done”, dixit Cameron. Dat alles moest en zou een ervaring opleveren die Titanic, zijn vorig project en één van de meest succesvolste producties aller tijden, op alle vlakken overtreft, én in 3D. Van hoge verwachtingen gesproken. Omwille van de films peperdure prijskaartje beweerde – lees: loog – de 55-jarige Canadese cineast dat hij niet verwachtte het budget terug te verdienen. Ondertussen bracht Avatar na nog geen drie weken in de (binnenlandse en buitenlandse) bioscoopzalen al één miljard dollar op, dat is ongeveer 700 miljoen euro! Zo werd Camerons 'kindje' de meest ambitieuze, geanticipeerde en (zowel commercieel als kritisch) succesvolste bioscoopfilm van 2009, met andere woorden gerust het jaar van Avatar te noemen, en stevent ze genadeloos af op allerlei records uit de geschiedenis van de cinema.
Inhoudelijk hoort Avatar thuis in een rijtje van avonturenfilms die als het ware een minigenre op zich vormen, met mogelijk als bekendste voorbeelden Kevin Costners Dances with Wolves, The Last Samurai en Pocahontas. Steeds gaat het 'm om een blanke, mannelijke (anti)held (hier: de gewonde oorlogsveteraan Jake Sully) die onvrijwillig wordt opgenomen in een door de buitenwereld bedreigde, vreemde cultuur (Pandora, thuis van de Na'vi), – zo goed als altijd – zijn hart verliest aan één van de 'vreemde' vrouwen (de onstuimige prinses Neytiri), en uiteindelijk bereid is zijn leven te geven voor haar en haar volk in de strijd tegen z'n eigen 'soort' (meedogenloze kolonisten van de Aarde). Meligheid en karikaturale slechteriken zoals Kolonel Quaritch horen daar in de beste Hollywoodtraditie ook bij. Wat dat betreft is Avatar, meer fantasy dan sciencefiction, erg klassieke, entertainende, epische cinema... in een hypermodern jasje. Vergeef Cameron en vergeet z'n goed bedoelde maar kinderlijke ecologisch-politieke boodschap, en laat jezelf onderdompelen in de op meesterlijke wijze gecreëerde, wondermooie wereld van de blauwe, katachtige reuzenwezens met een tot in de puntjes uitgewerkte natuur en cultuur, inclusief taal, muziek, klederdracht, gebaren, rituelen enzovoort. Adembenemend creature design dat zich zonder moeite kan meten aan dat van pakweg de Lord of the Rings-trilogie sluit naadloos aan bij meer dan degelijk acteerwerk – ook doorheen hun digitale maskers – van rijzende sterren Sam Worthington en Zoe Saldaña en ouwe rotten Sigourney Weaver en Stephen Lang, dit jaar ook genietbaar in Michael Manns Public Enemies (zij het dan in een kleinere rol).
De Star Wars van een nieuwe generatie zal Avatar misschien niet worden, maar Cameron bewijst wel wederom een even gepassioneerd filmmaker te zijn als (de jonge) George Lucas en cinema met te maken met evenveel hart en ziel als een Pixarfilm.
(***)
geschreven door Tim Maerschand
De film top 10 van 2009 van het Camera Obscura team
Hierbij presenteren we de film top 10 van de medewerkers van Camera Obscura.
1. Un Prophète
2. Das Weisse Band
3. Inglorious Basterds
4. Coraline
5. Antichrist
6. Doubt
7. Up
8. Involuntary
9. Frost / Nixon
10. Fish Tank
2. Das Weisse Band
3. Inglorious Basterds
4. Coraline
5. Antichrist
6. Doubt
7. Up
8. Involuntary
9. Frost / Nixon
10. Fish Tank
Ben je het hier volmondig mee eens of mis je juist jouw lievelingsfilm in deze lijst? Twijfel dan niet jouw top 3 van films die in 2009 in de zalen hebben gedraaid door te sturen naar cameraobscura@radioscorpio.be en maak kans op twee filmtickets!
Nieuwe Films [Week van 6 tot 12 januari]
STUDIO FILMTHEATERS
In: /
Uit: /
We beginnen het jaar met triest – maar al lang aangekondigd – nieuws: de Leuvense Studio’s houden ermee op. Afgelopen zondag sloot het arthousecomplex definitief de deuren, na meer dan 40 jaar. Na het verdwijnen van het Filmmuseum en de Studio’s schieten nu dus nog enkel Kinepolis Leuven en Cinema Zed over.
KINEPOLIS
In: Capitalism: A Love Story, Sherlock Holmes, The Men Who Stare at Goats
Uit: 2012, Brothers, New Moon, Where the Wild Things Are
Kinepolis houdt deze week grote kuis: niet minder dan vier films worden uit de programmatie geschrapt. Dat zijn de rampenfilm 2012, de overbodige remake van de sterke Deense film Brothers van Susanne Bier, ook de tienermeisjesfilm New Moon verdwijnt, en zelfs Where the Wild Things Are, de dure en langverwachte sprookjesfilm van Spike Jonze, die na één week uit de programmatie verdwijnt en alvast in België gigantisch lijkt te floppen.
In de plaats komen drie nieuwe films. Capitalism: A Love Story is de nieuwe documentaire film van Michael Moore, waarin hij het kapitalisme in het algemeen aanklaagt. Capitalism: A Love Story speelt enkel tijdens de avondvoorstellingen – een recensie hoort u straks.
Sherlock Holmes is de nieuwe van Guy Ritchie, geroemd om zijn debuut Lock, Stock and Two Smoking Barrels, en verguisd om al zijn latere films. Hoofdrolspelers in deze nieuwe Sherlock Holmes-adaptatie zijn Robert Downey Junior, Jude Law en Rachel McAdams.
Grant Heslov is de man achter de routine-rampenfilm Dante’s Peak, maar voor zijn nieuwe film The Men Who Stare at Goats heeft hij toch een mooie cast bij elkaar verzameld: George Clooney, Kevin Spacey, Ewan McGregor en Jeff Bridges doen allemaal mee in deze absurde komedie annex oorlogsfilm-parodie.
Sherlock Holmes en The Men Who Stare at Goats spelen vanaf morgen op alle uren in Kinepolis Leuven.
CINEMA ZED
Cinema Zed blikt deze week terug op het Kortfilmfestival, met een compilatiereeks. Recensies van het Kortfilmfestival zijn trouwens nog altijd na te lezen op onze Camera Obscura-blog.
Recente release deze week is Micmacs à tire-larigot, of kortweg Micmacs, de meest recente absurde film van Jean-Pierre Jeunet. De klassieker is de film-adaptatie van Wuthering Heights door William Wyler – een film uit 1939.
De reeks van deze maand is Het Heilige Land, met een zeldzame collectie films met als thematiek het Israëlisch-Palestijnse conflict. Laila’s Birthday is deze week aan de beurt.
Het volledige programma van Cinema Zed kan u nalezen op www.cinemazed.be.
In: /
Uit: /
We beginnen het jaar met triest – maar al lang aangekondigd – nieuws: de Leuvense Studio’s houden ermee op. Afgelopen zondag sloot het arthousecomplex definitief de deuren, na meer dan 40 jaar. Na het verdwijnen van het Filmmuseum en de Studio’s schieten nu dus nog enkel Kinepolis Leuven en Cinema Zed over.
KINEPOLIS
In: Capitalism: A Love Story, Sherlock Holmes, The Men Who Stare at Goats
Uit: 2012, Brothers, New Moon, Where the Wild Things Are
Kinepolis houdt deze week grote kuis: niet minder dan vier films worden uit de programmatie geschrapt. Dat zijn de rampenfilm 2012, de overbodige remake van de sterke Deense film Brothers van Susanne Bier, ook de tienermeisjesfilm New Moon verdwijnt, en zelfs Where the Wild Things Are, de dure en langverwachte sprookjesfilm van Spike Jonze, die na één week uit de programmatie verdwijnt en alvast in België gigantisch lijkt te floppen.
In de plaats komen drie nieuwe films. Capitalism: A Love Story is de nieuwe documentaire film van Michael Moore, waarin hij het kapitalisme in het algemeen aanklaagt. Capitalism: A Love Story speelt enkel tijdens de avondvoorstellingen – een recensie hoort u straks.
Sherlock Holmes is de nieuwe van Guy Ritchie, geroemd om zijn debuut Lock, Stock and Two Smoking Barrels, en verguisd om al zijn latere films. Hoofdrolspelers in deze nieuwe Sherlock Holmes-adaptatie zijn Robert Downey Junior, Jude Law en Rachel McAdams.
Grant Heslov is de man achter de routine-rampenfilm Dante’s Peak, maar voor zijn nieuwe film The Men Who Stare at Goats heeft hij toch een mooie cast bij elkaar verzameld: George Clooney, Kevin Spacey, Ewan McGregor en Jeff Bridges doen allemaal mee in deze absurde komedie annex oorlogsfilm-parodie.
Sherlock Holmes en The Men Who Stare at Goats spelen vanaf morgen op alle uren in Kinepolis Leuven.
CINEMA ZED
Cinema Zed blikt deze week terug op het Kortfilmfestival, met een compilatiereeks. Recensies van het Kortfilmfestival zijn trouwens nog altijd na te lezen op onze Camera Obscura-blog.
Recente release deze week is Micmacs à tire-larigot, of kortweg Micmacs, de meest recente absurde film van Jean-Pierre Jeunet. De klassieker is de film-adaptatie van Wuthering Heights door William Wyler – een film uit 1939.
De reeks van deze maand is Het Heilige Land, met een zeldzame collectie films met als thematiek het Israëlisch-Palestijnse conflict. Laila’s Birthday is deze week aan de beurt.
Het volledige programma van Cinema Zed kan u nalezen op www.cinemazed.be.
Stem mee voor de film-top 10 van 2009...
...en maak kans op twee filmtickets! Stuur uw film-top 3 van 2009 met naam en adres naar cameraobscura@radioscorpio.be
Inspiratie vindt u aan de hand van deze lijst met nieuwe bioscoopfilms die het afgelopen jaar in de Leuvense filmzalen zijn gekomen.
Nieuwe Films [Week van 9 tot 15 december]
KINEPOLIS
In: Dossier K, Plop en de Kabouterbaby
Uit: /
In Kinepolis kan je vanaf deze week terecht voor de zeer gehypte opvolger van de zaak Alzheimer: Dossier K. Het gaat alweer om een verfilming van een roman van Jef Geeraerts, deze keer niet door Erik Van Looy maar door Jan Verheyen. Een brutale moord op een spilfiguur van de Albanese maffia in Antwerpen zet een onontkoombare clanoorlog in gang, die wordt gevoerd volgens de wetten van de Kanun, de erecode uit Albanië: bloed wordt gewroken met meer bloed. Het resultaat is een meeslepende thriller over passie, verraad, wraak en blinde ambitie. Acteurs van dienst zijn onder meer: Koen de Bouw, Werner De Smedt, Hilde De Baerdemaeker en Filip Peeters.Dossier K. speelt alle dagen op alle uren.
De tweede nieuwkomer danken we aan Studio 100 en heeft als originele titel: Plop en de Kabouterbaby. Kabouter Lui vindt op een dag een kabouterbaby in een mandje, en dan gaan de poppen (en de kabouters) aan het dansen. 73 minuten gegarandeerd kleurrijk kijkplezier, grimassen en humor van de bovenste plank, elke dag om kwart voor drie en kwart voor vijf.
Spelen verder nog in Kinepolis Leuven: 2012, A Christmas Carol, Couples Retreat, De Helaasheid der dingen, Dossier K, Paranormal Activity, New Moon en Up.
STUDIO FILMTHEATERS
In: Dossier K, Bright Star, Fish Tank
Uit: /
Ook de studiofilmtheaters draaien deze week de nieuwe film van Jan Verheyen, Dossier K, en welke elke dag en op alle uren. Ook twee andere nieuwkomers staan op het programma.
Bright Star is een brits drama van Jane Campion, over de geheime liefde tussen de dichter John Keats en zijn buurmeisje Fanny, een eigenzinnige modestudente. De liefde wordt niettemin al snel overschaduwd door Keats ziekte. Deze film speelt elke dag om half zes, acht uur en half elf, en op woensdag, zaterdag en zondag eveneens om drie uur.
Ook Fish Tank is een brits drama, van regisseur Andrea Arnold, maar dan wel in een actuele setting. Mia is een 15-jarig meisje dat wat uitgesloten wordt door haar vrienden. Op een dag brengt haar moeder een mysterieuze vreemdeling meer, die belooft om liefde in hun leven te brengen. Deze film speelt alle dagen om half elf.
Spelen verder nog in de studio’s: 500 Days of Summer, De Helaasheid der dingen, My Queen Karo, Up en Das Weise Band.
CINEMA ZED
Voor twee recente releases kan je terecht bij cinema ZED.
Lost Persons Area speelt vanavond om acht uur, woensdag en zondag om vijf uur. Deze film van Caroline Strubbe gaat over een niemandsland waar een koppel met hun negenjarige dochter wegdromen van een ander leven. Een sfeer die extra benadrukt wordt door de fotografie van Nicolas Karakatsanis.
De tweede recente release is Whatever Works van Woody Allen. Een intellectualistische misantroop moet zijn negatieve visie op de mensheid bijstellen, wanneer hij de jonge en naïeve Melody ontmoet. Een luchtige en genietbare relatiekomedie, zoals we van Woody Allen gewoon zijn. Deze film speelt woensdag, vrijdag en zondag om half elf, en donderdag om acht uur.
Heeft u het gehad met Plop dan raden we u de jeugdfilm van de week bij ZED aan, en dat is Winnetoons en de schat van het Wilde Westen.(woensdag en zondag om drie uur)
In de reeks ‘The Trouble with Sex’, staat A Complete History of my Sexual Failures geprogrammeerd, en wel van donderdag tot dinsdag, op wisselende uren. De film neemt de vorm aan van een documentaire waarin regisseur Chris Waitt op zoek gaat naar de oorzaak van zijn mislukte relaties.
De klassieker van de week is Andrei Rublev van Andrei Tarkovsky (woensdag om kwart over zeven, en maandag om tien uur). Andrei Rublev is een iconenschilder uit het 14de eeuwse Rusland, die uit protest tegen de Tartaren op een dag het penseel neerlegt en weigert nog een woord uit te brengen.
Donderdag staat helemaal in het teken van John Cleese, de grootste Britse komiek aller tijden, die in 2009 zijn 70ste verjaardag viert. 3 legendarische films en een compilatie staan op het programma. Er loopt ook een wedstrijd ‘do the silly walk’ op de website van Cinema ZED.
In: Dossier K, Plop en de Kabouterbaby
Uit: /
In Kinepolis kan je vanaf deze week terecht voor de zeer gehypte opvolger van de zaak Alzheimer: Dossier K. Het gaat alweer om een verfilming van een roman van Jef Geeraerts, deze keer niet door Erik Van Looy maar door Jan Verheyen. Een brutale moord op een spilfiguur van de Albanese maffia in Antwerpen zet een onontkoombare clanoorlog in gang, die wordt gevoerd volgens de wetten van de Kanun, de erecode uit Albanië: bloed wordt gewroken met meer bloed. Het resultaat is een meeslepende thriller over passie, verraad, wraak en blinde ambitie. Acteurs van dienst zijn onder meer: Koen de Bouw, Werner De Smedt, Hilde De Baerdemaeker en Filip Peeters.Dossier K. speelt alle dagen op alle uren.
De tweede nieuwkomer danken we aan Studio 100 en heeft als originele titel: Plop en de Kabouterbaby. Kabouter Lui vindt op een dag een kabouterbaby in een mandje, en dan gaan de poppen (en de kabouters) aan het dansen. 73 minuten gegarandeerd kleurrijk kijkplezier, grimassen en humor van de bovenste plank, elke dag om kwart voor drie en kwart voor vijf.
Spelen verder nog in Kinepolis Leuven: 2012, A Christmas Carol, Couples Retreat, De Helaasheid der dingen, Dossier K, Paranormal Activity, New Moon en Up.
STUDIO FILMTHEATERS
In: Dossier K, Bright Star, Fish Tank
Uit: /
Ook de studiofilmtheaters draaien deze week de nieuwe film van Jan Verheyen, Dossier K, en welke elke dag en op alle uren. Ook twee andere nieuwkomers staan op het programma.
Bright Star is een brits drama van Jane Campion, over de geheime liefde tussen de dichter John Keats en zijn buurmeisje Fanny, een eigenzinnige modestudente. De liefde wordt niettemin al snel overschaduwd door Keats ziekte. Deze film speelt elke dag om half zes, acht uur en half elf, en op woensdag, zaterdag en zondag eveneens om drie uur.
Ook Fish Tank is een brits drama, van regisseur Andrea Arnold, maar dan wel in een actuele setting. Mia is een 15-jarig meisje dat wat uitgesloten wordt door haar vrienden. Op een dag brengt haar moeder een mysterieuze vreemdeling meer, die belooft om liefde in hun leven te brengen. Deze film speelt alle dagen om half elf.
Spelen verder nog in de studio’s: 500 Days of Summer, De Helaasheid der dingen, My Queen Karo, Up en Das Weise Band.
CINEMA ZED
Voor twee recente releases kan je terecht bij cinema ZED.
Lost Persons Area speelt vanavond om acht uur, woensdag en zondag om vijf uur. Deze film van Caroline Strubbe gaat over een niemandsland waar een koppel met hun negenjarige dochter wegdromen van een ander leven. Een sfeer die extra benadrukt wordt door de fotografie van Nicolas Karakatsanis.
De tweede recente release is Whatever Works van Woody Allen. Een intellectualistische misantroop moet zijn negatieve visie op de mensheid bijstellen, wanneer hij de jonge en naïeve Melody ontmoet. Een luchtige en genietbare relatiekomedie, zoals we van Woody Allen gewoon zijn. Deze film speelt woensdag, vrijdag en zondag om half elf, en donderdag om acht uur.
Heeft u het gehad met Plop dan raden we u de jeugdfilm van de week bij ZED aan, en dat is Winnetoons en de schat van het Wilde Westen.(woensdag en zondag om drie uur)
In de reeks ‘The Trouble with Sex’, staat A Complete History of my Sexual Failures geprogrammeerd, en wel van donderdag tot dinsdag, op wisselende uren. De film neemt de vorm aan van een documentaire waarin regisseur Chris Waitt op zoek gaat naar de oorzaak van zijn mislukte relaties.
De klassieker van de week is Andrei Rublev van Andrei Tarkovsky (woensdag om kwart over zeven, en maandag om tien uur). Andrei Rublev is een iconenschilder uit het 14de eeuwse Rusland, die uit protest tegen de Tartaren op een dag het penseel neerlegt en weigert nog een woord uit te brengen.
Donderdag staat helemaal in het teken van John Cleese, de grootste Britse komiek aller tijden, die in 2009 zijn 70ste verjaardag viert. 3 legendarische films en een compilatie staan op het programma. Er loopt ook een wedstrijd ‘do the silly walk’ op de website van Cinema ZED.
Recensie: IKL '09 - Vlaamse kortfilmcompetitie [deel 4]
De laatste reeks in de Vlaamse competitie was de meest bizarre. De reeksen zijn weliswaar goed uitgebalanceerd qua niveau en speelduur, maar op een of andere manier leken de gekste films hier verzameld te zijn.
Heb je als Belgisch regisseur een geloofwaardige Amerikaan nodig, dan bel je Ted Fletcher (zie ook: Het Eiland, Soeur Sourire of de kortfilm Mobius). De man speelt in Lennon (*) een talkshow host die de ondertussen zeer oude John Lennon interviewt – ver voorbij zijn sterfdatum, maar daar is via een teletijdmachine een mouw aangepast. Het beeld van John Lennon in de talkshow is een beeld om te onthouden: breekbaar en grappig tegelijk. De rest van de film – de John Lennon-adept die zijn idool van de dood redt in de hoop op nieuw songmateriaal – moet het vooral hebben van de muziek. Jammer ook dat je de hele tijd het gevoel hebt naar een decor te kijken.
Aan zij die blijven (**) is niet meteen politiek correcte cinema. Hier en daar hoorden we wat geschuifel en lichte verontwaardiging in de zaal, en geen gelach. Het uitgangspunt is dan ook dramatisch: een vrouw treurt om de dood van haar zoon. Maar: de man blijft vrij onverschillig, het ex-vriendinnetje reageert arrogant, de vrouw duwt haar met geweld opzij, de man troost het ex-vriendinnetje met net iets meer affectie dan nodig is, en geeft haar vervolgens een klets. Einde kortfilm. Gek, maar ook wel origineel en onvoorspelbaar, en tegelijkertijd meer dan zomaar een farce. Een beetje zoals het leven zelf.
Ook zo’n bevreemdende sfeer in In the Fade (***). Een zwijgzame jongeman hangt rond in een mooie villa, rommelt in een schijnbaar vertrouwde doos speelgoed, neemt beleefd een doos appelen aan van de verbaasde maar vriendelijke buurvrouw, en nodigt een vriend uit om samen een duik te nemen in het zwembad – tot de man in kwestie voelt dat er iets niet pluis is en de benen neemt. Knap hoe de mysterieuze en zwijgzame jongeman van het ene moment op het andere omslaat in een licht verlegen, vriendelijk en geruststellend personage wanneer de buurvrouw aanbelt. Om meteen daarna weer zijn mysterieuze zelf te zijn. De verklaring die met de film meegegeven wordt is niet nodig: hoe minder informatie, hoe beter deze kortfilm werkt.
In Gestreept (***) is het nieuws over een ontsnapte zebra de rode draad door een aaneenschakeling van anekdotes met uiteenlopende personages. Verschillende verhalen samenbrengen en de kijker warm maken voor meerdere hoofdpersonages tegelijk is in een langspeelfilm al niet evident, maar hier lukt het in goed twintig minuten tijd wonderwel. Elk personage staat er, en kan in een zeer beperkte tijdspanne wel iets losweken: een glimlach, ontroering, bewondering, wat dan ook. Sterk is dat. Tussen haakjes: deze kortfilm moet zowat de laatste acteerprestatie voor het grote scherm bevatten van Nand Buyl (R.I.P.).
De lachspieren in de plooi houden was dit jaar het moeilijkst bij de allerlaatste film in competitie, Kortfilm Nr. 1 (***). We kunnen het niet echt uitleggen: met een computerscherm gooien omdat een computer niet werkt is in principe niet grappig, maar het kader, de acteurs en de timing bewijzen hier in minder dan een minuut tijd het tegendeel. Ook bij de Consequent Naar Links Kijkende Man (blokkage in de nek) konden we het niet helpen: simpel, maar very funny. Hoewel, simpel: zo’n personage in een pissijn zetten, tot de man links van hem het op zijn heupen krijgt: wie verzint zoiets? Vincent Langouche, die het absurdisme consequent doortrekt, een mini-universum weet te creëren met een eigen logica, tussendoor de aangeboren apathie van de mensheid aanklaagt en tegelijktertijd – op hier en daar een minder grapje na – een behoorlijk hilarisch filmpje aflevert. Met een laatste hoofdrol voor de oude toiletten in het Stuk (R.I.P.).
Heb je als Belgisch regisseur een geloofwaardige Amerikaan nodig, dan bel je Ted Fletcher (zie ook: Het Eiland, Soeur Sourire of de kortfilm Mobius). De man speelt in Lennon (*) een talkshow host die de ondertussen zeer oude John Lennon interviewt – ver voorbij zijn sterfdatum, maar daar is via een teletijdmachine een mouw aangepast. Het beeld van John Lennon in de talkshow is een beeld om te onthouden: breekbaar en grappig tegelijk. De rest van de film – de John Lennon-adept die zijn idool van de dood redt in de hoop op nieuw songmateriaal – moet het vooral hebben van de muziek. Jammer ook dat je de hele tijd het gevoel hebt naar een decor te kijken.
Aan zij die blijven (**) is niet meteen politiek correcte cinema. Hier en daar hoorden we wat geschuifel en lichte verontwaardiging in de zaal, en geen gelach. Het uitgangspunt is dan ook dramatisch: een vrouw treurt om de dood van haar zoon. Maar: de man blijft vrij onverschillig, het ex-vriendinnetje reageert arrogant, de vrouw duwt haar met geweld opzij, de man troost het ex-vriendinnetje met net iets meer affectie dan nodig is, en geeft haar vervolgens een klets. Einde kortfilm. Gek, maar ook wel origineel en onvoorspelbaar, en tegelijkertijd meer dan zomaar een farce. Een beetje zoals het leven zelf.
Ook zo’n bevreemdende sfeer in In the Fade (***). Een zwijgzame jongeman hangt rond in een mooie villa, rommelt in een schijnbaar vertrouwde doos speelgoed, neemt beleefd een doos appelen aan van de verbaasde maar vriendelijke buurvrouw, en nodigt een vriend uit om samen een duik te nemen in het zwembad – tot de man in kwestie voelt dat er iets niet pluis is en de benen neemt. Knap hoe de mysterieuze en zwijgzame jongeman van het ene moment op het andere omslaat in een licht verlegen, vriendelijk en geruststellend personage wanneer de buurvrouw aanbelt. Om meteen daarna weer zijn mysterieuze zelf te zijn. De verklaring die met de film meegegeven wordt is niet nodig: hoe minder informatie, hoe beter deze kortfilm werkt.
In Gestreept (***) is het nieuws over een ontsnapte zebra de rode draad door een aaneenschakeling van anekdotes met uiteenlopende personages. Verschillende verhalen samenbrengen en de kijker warm maken voor meerdere hoofdpersonages tegelijk is in een langspeelfilm al niet evident, maar hier lukt het in goed twintig minuten tijd wonderwel. Elk personage staat er, en kan in een zeer beperkte tijdspanne wel iets losweken: een glimlach, ontroering, bewondering, wat dan ook. Sterk is dat. Tussen haakjes: deze kortfilm moet zowat de laatste acteerprestatie voor het grote scherm bevatten van Nand Buyl (R.I.P.).
De lachspieren in de plooi houden was dit jaar het moeilijkst bij de allerlaatste film in competitie, Kortfilm Nr. 1 (***). We kunnen het niet echt uitleggen: met een computerscherm gooien omdat een computer niet werkt is in principe niet grappig, maar het kader, de acteurs en de timing bewijzen hier in minder dan een minuut tijd het tegendeel. Ook bij de Consequent Naar Links Kijkende Man (blokkage in de nek) konden we het niet helpen: simpel, maar very funny. Hoewel, simpel: zo’n personage in een pissijn zetten, tot de man links van hem het op zijn heupen krijgt: wie verzint zoiets? Vincent Langouche, die het absurdisme consequent doortrekt, een mini-universum weet te creëren met een eigen logica, tussendoor de aangeboren apathie van de mensheid aanklaagt en tegelijktertijd – op hier en daar een minder grapje na – een behoorlijk hilarisch filmpje aflevert. Met een laatste hoofdrol voor de oude toiletten in het Stuk (R.I.P.).
Recensie: IKL '09 - Vlaamse kortfilmcompetitie [deel 3]
Nicolas Karakatsanis zit met zijn geroemde camerawerk drie keer in de Vlaamse competitie, waarvan twee keer in deze reeks. In A Gentle Creature (*) is sfeer en beeldvoering dan ook van primordiaal belang. Al het visuele is perfect aan deze kortfilm: de decors, de kledij, de locaties. Ook de muziek (Krzysztof Penderecki) sluit er mooi bij aan. Maar inhoudelijk gaat het nergens over: een koppel brengt juridisch alles in orde om de banden met hun kind door te halen, en in een prachtig decor van hoge bomen wordt de peuter in kwestie, met Vlaams accent (de rest van de film is in het Engels – beetje vreemd toch), aan een boom achtergelaten. Als we er even van uitgaan dat de peuter in kwestie niet aan het acteren was, vragen we ons af of het diepe verdriet wel opweegt tegen het al bij al magere resultaat. Kinderverdriet: het mikt iets te gemakkelijk op de emoties.
Achtergrond en voorgrond wisselen van plaats in L’origine du monde (***). Er wordt niet ingezoomd op de plaats van het gebeuren zelf, een fuifzaal, maar op de bijhorende toiletten. Een half dozijn personages zet zich gewillig in zijn blootje en laat uitgesproken meningen en gevoelens de vrije loop, zodat relaties en beweegredenen hun ondubbelzinnige betekenis krijgen. Geen voyeurfilm, wel levensechte cinema met dank aan de sterke dialogen en de acteurs, die het maximum halen uit hun naturel. Verdriet, kwaadheid, verliefdheid, jaloezie en de voordelen van schaamhaar passeren de revue op amper tien minuten tijd, en toch heb je niet het gevoel naar een paar stereotiepe personages te kijken.
We Know (**) is opnieuw sfeervolle Karakatsanis – al is de toon niet strak en kil, zoals in A Gentle Creature, maar melancholisch. Te voet, met een fiets aan de hand, door een bos, ’s nachts, een kampvuur op de achtergrond, links en rechts een koppeltje in de bosjes, meer moet dat soms niet zijn. Een pluim ook voor de originele aftiteling – altijd leuk om daar nog eens een vernieuwend idee tegen te komen, na decennia van filmgeschiedenis.
Robrecht Vanden Thoren, het natuurtalent uit Tanguy’s Unifying Theory of Life, heeft een korte verschijning in Alle Richtingen (**). Hij speelt de helft van een vrijetijds-sociaal-anarchistisch duo dat zich, uit overtuiging of om de tijd te doden, aan leegstaande huizen vastketent om het huisvestingsbeleid aan te klagen. Jaren later zien we het duo terug: de ene heeft zijn engagement zonder veel problemen ingeruild voor geld, aanzien, een grote villa en een paard, de andere is trouw gebleven aan zijn idealen. Vooral het – korte – eerste deel is het bekijken waard; echt memorabel is de confrontatie op latere leeftijd niet.
Afhankelijk zijn van de louter in seks geïnteresseerde pater familias, en toch wegvluchten, zelfs al heeft die vlucht geen toekomst: dat is het verhaal van Abrigo (**). Opgenomen in Portugal, met plaatselijke acteurs: het resultaat is meer dan geslaagd.
Helsinki (**) is de droombestemming van een jonge twintiger, die houdt van vintage en sleutelen aan haar oldtimer. Ze vindt een medestander om de banale alledaagse realiteit te ontvluchten, en samen rijden ze naar het noorden, op het ritme van Madensuyu. Helsinki komt door de vlakke personages soms gevaarlijk dicht in de buurt van een Flair-film, maar is degelijk gemaakt, en wie hem bekijkt als een lange videoclip van Madensuyu komt meer dan voldaan de cinema uit.
Achtergrond en voorgrond wisselen van plaats in L’origine du monde (***). Er wordt niet ingezoomd op de plaats van het gebeuren zelf, een fuifzaal, maar op de bijhorende toiletten. Een half dozijn personages zet zich gewillig in zijn blootje en laat uitgesproken meningen en gevoelens de vrije loop, zodat relaties en beweegredenen hun ondubbelzinnige betekenis krijgen. Geen voyeurfilm, wel levensechte cinema met dank aan de sterke dialogen en de acteurs, die het maximum halen uit hun naturel. Verdriet, kwaadheid, verliefdheid, jaloezie en de voordelen van schaamhaar passeren de revue op amper tien minuten tijd, en toch heb je niet het gevoel naar een paar stereotiepe personages te kijken.
We Know (**) is opnieuw sfeervolle Karakatsanis – al is de toon niet strak en kil, zoals in A Gentle Creature, maar melancholisch. Te voet, met een fiets aan de hand, door een bos, ’s nachts, een kampvuur op de achtergrond, links en rechts een koppeltje in de bosjes, meer moet dat soms niet zijn. Een pluim ook voor de originele aftiteling – altijd leuk om daar nog eens een vernieuwend idee tegen te komen, na decennia van filmgeschiedenis.
Robrecht Vanden Thoren, het natuurtalent uit Tanguy’s Unifying Theory of Life, heeft een korte verschijning in Alle Richtingen (**). Hij speelt de helft van een vrijetijds-sociaal-anarchistisch duo dat zich, uit overtuiging of om de tijd te doden, aan leegstaande huizen vastketent om het huisvestingsbeleid aan te klagen. Jaren later zien we het duo terug: de ene heeft zijn engagement zonder veel problemen ingeruild voor geld, aanzien, een grote villa en een paard, de andere is trouw gebleven aan zijn idealen. Vooral het – korte – eerste deel is het bekijken waard; echt memorabel is de confrontatie op latere leeftijd niet.
Afhankelijk zijn van de louter in seks geïnteresseerde pater familias, en toch wegvluchten, zelfs al heeft die vlucht geen toekomst: dat is het verhaal van Abrigo (**). Opgenomen in Portugal, met plaatselijke acteurs: het resultaat is meer dan geslaagd.
Helsinki (**) is de droombestemming van een jonge twintiger, die houdt van vintage en sleutelen aan haar oldtimer. Ze vindt een medestander om de banale alledaagse realiteit te ontvluchten, en samen rijden ze naar het noorden, op het ritme van Madensuyu. Helsinki komt door de vlakke personages soms gevaarlijk dicht in de buurt van een Flair-film, maar is degelijk gemaakt, en wie hem bekijkt als een lange videoclip van Madensuyu komt meer dan voldaan de cinema uit.
Recensie: IKL '09 - Vlaamse kortfilmcompetitie [deel 2]
In Übertijd (*) dwaalt een jongen door een discotheek met een bom in zijn rugzak. De jongen is een outsider, en de gebeurtenissen rondom hem lijken zich op een afstand af te spelen, achter troebel glas. Goeie sfeerschepping, maar het verhaal mocht wat meer om het lijf hebben.
Ook IJsland (***) heeft een outsider als hoofdpersonage, maar van een heel andere soort. Een ex-gevangenisklant doolt door de straten van Oostende, pleegt een telefoontje,
en wisselt wijsheden uit met een jonge, gedesillusioneerde mimespeler. Ijsland heeft niet alleen de acteurs en de sappige dialogen, maar ook de mooie beelden en goed gekozen locaties – prima kortfilm.
Weinig valt er te beleven bij Strangers (*), maar dat is ook de bedoeling. De gruwelijke ontdekking die een arbeider doet is opgebouwd als een muziekcompositie, met terugkerende scènes en patronen. Opbouw en sfeerschepping dus, ondersteund door een minimalistische soundtrack. De film duurt vijftien minuten, niet overdreven lang, maar veel gebeurt er niet en daardoor lijkt hij dubbel zo lang te duren. Halverwege denk je: “Oké, laat dat lijk nu maar eens zien.” Strangers werkt wellicht beter in een setting als Kulturama dan in een cinemazaal.
En dan: Nathalie Teirlinck. Na Anemoon en Juliette presenteert ze voor de derde keer een kortfilm op het festival. Nathalie Teirlinck: je bent ervoor of je bent er niet voor, maar ze heeft onmiskenbaar talent. En ze heeft een persoonlijke, zeer typerende stijl: dromerige sfeer, gefluister, extreme close-ups, vervreemding, onderhuidse emoties. Na deze Venus and Me (*), dat helaas weer niet het niveau haalt van haar prachtige debuut, is het tijd voor het grote werk. Geef haar een sterk scenario en het wordt grote cinema.
How to Enrich Yourself by Driving Women into Emotional and Financial Bankruptcy (***) is – de titel verraadt het al een beetje – een gedoodverfde publiekslieveling, en is inderdaad zeer leuk. Het uitgangspunt: verleid een onzekere, iets oudere vrouw, stel een technisch probleem vast, laat het door de familiezaak herstellen, en reken flink door. Op het randje van kolder, maar de personages zijn om van te houden, er zit vaart in en het is zeer amusant.
Recensie: IKL '09 - Vlaamse kortfilmcompetitie [deel 1]
Nachtraven (*) haalt de wereld van de vampieren nog eens van onder het stof – vampieren zijn weer hip, zo bewijzen de bezoekersaantallen voor Twilight en New Moon. Valentijn Dhaenens (de volwassen schrijver uit De Helaasheid der Dingen) speelt een vampier die in de gaten houdt of zijn pupil (het meisje dat hij ooit gebeten heeft) zich wel als een vampier gedraagt: ze heeft een amoureus avondje met een ander meisje en lijkt niet van plan om meteen te gaan bijten.
Zomer (*) is een kopietje van Bin Jip, de stijlvolle Koreaanse film waarin een goedaardige inbreker de huizen in kwestie opruimt en de afwas doet. In de schaduw van deze klassieker is het moeilijk om te schitteren, maar Zomer legt toch een paar eigen accenten. De jonge vrouwelijke inbreker is het er vooral om te doen het leven van de inwoners te ontdekken: ze voelt en ruikt aan alles (nadrukkelijk geïllustreerd door de zeer aanwezige klankband), trekt een kleedje van de dochter des huizes aan, gaat langs het zwembad liggen.
In A Direct Hit (**) speelt Robrecht Vanden Thoren een hulpje in een paintball-bedrijf. Tot verwondering van zijn omgeving ontwerpt hij een nieuw soort verfkogel: “niet duur en zeer precies”. En die uitvinding wordt – zonder dat dit echt de bedoeling was – meteen uitgetest binnen de kantoormuren. De acteurs hebben zich duidelijk geamuseerd met het bekladden van propere bureauruimtes, dat straalt ook van het scherm af. Zeer amusant dus, mooie cast ook, maar een kritischere montage en muziekkeuze had er meer vaart in gebracht – en hoe snediger, hoe beter, bij zulke films.
Een Kleine Duw (*) hanteert een parallel-structuur: terwijl ouders en het grootste deel van het onderwijzend personeel naar een voetbalwedstrijd kijken, worden schoolkinderen grotendeels aan hun lot overgelaten. Een jongen wordt gepest, een vader verongelukt, een potvis spoelt aan, maar raken doet de film op geen enkel moment, en de grappig bedoelde interacties doen, ook door het houterige acteerwerk, vooral aan FC De Kampioenen denken.
Hup, de eerste keer Nicolas Karakatsanis. Het Poolse platteland is het decor van Siemiany (***), waarin twee jonge tieners en een iets ouder meisje omgaan met ontluikende seksualiteit. Sfeervol en authentiek, en dankzij de plaatselijke jeugdbende ook heerlijk absurd. Wie denkt dat homofobie en gebleekt haar niet samengaan, die moet deze sterke kortfilm maar eens bekijken.
L’Envie en Rose (**) bevat exact wat nodig is voor een typische maar geslaagde kortfilm: een origineel idee en een handvol kleurrijke personages. Een jong meisje wil zich prostitueren, maar daar steekt haar grootmoeder op handige wijze een stokje voor, gebruik makend van de wetten van de vrijemarkteconomie. Zeer leuk, niet meer en niet minder.
Zomer (*) is een kopietje van Bin Jip, de stijlvolle Koreaanse film waarin een goedaardige inbreker de huizen in kwestie opruimt en de afwas doet. In de schaduw van deze klassieker is het moeilijk om te schitteren, maar Zomer legt toch een paar eigen accenten. De jonge vrouwelijke inbreker is het er vooral om te doen het leven van de inwoners te ontdekken: ze voelt en ruikt aan alles (nadrukkelijk geïllustreerd door de zeer aanwezige klankband), trekt een kleedje van de dochter des huizes aan, gaat langs het zwembad liggen.
In A Direct Hit (**) speelt Robrecht Vanden Thoren een hulpje in een paintball-bedrijf. Tot verwondering van zijn omgeving ontwerpt hij een nieuw soort verfkogel: “niet duur en zeer precies”. En die uitvinding wordt – zonder dat dit echt de bedoeling was – meteen uitgetest binnen de kantoormuren. De acteurs hebben zich duidelijk geamuseerd met het bekladden van propere bureauruimtes, dat straalt ook van het scherm af. Zeer amusant dus, mooie cast ook, maar een kritischere montage en muziekkeuze had er meer vaart in gebracht – en hoe snediger, hoe beter, bij zulke films.
Een Kleine Duw (*) hanteert een parallel-structuur: terwijl ouders en het grootste deel van het onderwijzend personeel naar een voetbalwedstrijd kijken, worden schoolkinderen grotendeels aan hun lot overgelaten. Een jongen wordt gepest, een vader verongelukt, een potvis spoelt aan, maar raken doet de film op geen enkel moment, en de grappig bedoelde interacties doen, ook door het houterige acteerwerk, vooral aan FC De Kampioenen denken.
Hup, de eerste keer Nicolas Karakatsanis. Het Poolse platteland is het decor van Siemiany (***), waarin twee jonge tieners en een iets ouder meisje omgaan met ontluikende seksualiteit. Sfeervol en authentiek, en dankzij de plaatselijke jeugdbende ook heerlijk absurd. Wie denkt dat homofobie en gebleekt haar niet samengaan, die moet deze sterke kortfilm maar eens bekijken.
L’Envie en Rose (**) bevat exact wat nodig is voor een typische maar geslaagde kortfilm: een origineel idee en een handvol kleurrijke personages. Een jong meisje wil zich prostitueren, maar daar steekt haar grootmoeder op handige wijze een stokje voor, gebruik makend van de wetten van de vrijemarkteconomie. Zeer leuk, niet meer en niet minder.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
